15-01-12
Wat we zouden willen...
een jaar van hoop en wanhoop...,
een jaar waarin we dieper vielen dan we ooit durfden vrezen...,
een jaar waarin we konden rekenen op echte vrienden en familie...,
een jaar waarin we beseften wie het echt goed met ons voorheeft en wie minder....
We zouden willen dat je niet bang bent, zijn naam Nio uit te spreken.
Nio is belangrijk voor ons.
Het is belangrijk voor ons om te horen dat hij ook voor jou belangrijk is.
Wij zouden willen dat Nio ook op jullie verjaardagskalender bij geschreven is.
Als wij huilen en emotioneel worden als je over Nio spreekt,
dan zouden we willen dat je weet dat het niet is omdat jij ons pijn hebt gedaan.
Jij hebt over Nio gesproken en daardoor de kans gegeven ons verdriet te delen.
Dank je!
Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kindje te zijn, dus zouden we willen dat je ons niet uit de weg gaat, we hebben je nu meer nodig dan ooit.
We hebben best wel eens afleiding nodig en willen heel graag horen hoe het met jou is.
We weten dat je veel aan ons denkt; wij weten dat het overlijden van Nio je verdriet doet.
We zouden willen dat je ons dat laat weten door te bellen, een kaart of een brief te sturen, een arm om onze schouder te slaan.
We zouden willen dat je niet verwacht dat ons verdriet na 6 maanden, 1 of 5 jaar over is.
Weet je niet hoe je met ons om moet gaan, zeg dat dan gewoon, dan kunnen we erover praten.
Wij zouden willen dat je niet van ons verwacht "er niet aan te denken" of om "gelukkig te zijn".
Het zal nog lang duren voordat zoiets kan, dus hou jezelf niet voor de gek.
Als we zeggen "het gaat goed" dan zouden we willen dat je begrijpt, dat we ons niet altijd
daadwerkelijk goed voelen.
We zouden willen dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert. Toen Nio overleed, stierf er een deel van ons met hem.
Wij zijn niet meer dezelfde die we waren voor Nio stierf en we zullen nooit meer dezelfde worden.
Wij zouden heel graag willen dat je ons begrijpt.
Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt; ons verdriet, en ons verlies, onze stilte en onze tranen, onze leegte en onze pijn.
Maar we hopen dagelijks, dat je het nooit zal begrijpen.....
19:50
Gepost door Kirsten
Permalink
| Commentaren (3)
| Email dit
| 
Facebook
|
04-09-11
Altijd zijn we onder..
Altijd zijn we onderweg.
Onderweg naar morgen.
Met de dromen van vandaag.
Met geluk en zorgen.
Af en toe een beetje zon.
Af en toe een beetje regen.
Want soms is het leven fijn.
En soms zit het tegen.
Het leven is een reis.
Een reis langs heel veel wegen.
We reizen samen of alleen.
We weten soms niet goed waarheen.
Maar gaan op hoop van zegen.
Altijd zijn we onderweg.
Zoeken nieuwe wegen.
En we komen elke keer.
Nieuwe mensen tegen.
Vragen naar de goede weg.
Bang om te verdwalen.
Kiezen hoe we verder gaan.
En de koers bepalen.
Met dank aan alle mensen, die met ons mee wandelen, samen met ons zoeken naar dat pad, dat ons rust, vreugde en hoop zal brengen...!
11:59
Gepost door Kirsten
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
13-08-11
...
"Het gaat niet over hebben,
hooguit over krijgen,
niet over vasthouden,
maar over loslaten en nog lang kijken"
Ondertussen zoeken we terug naar een nieuwe evenwicht in ons leven...
Mja, we werden gedwongen een weg te kiezen, die we niet wilden...
Een keuze of kans hebben we jammer genoeg niet gekregen...
Dus moeten we nu maar zoeken naar een leven, waarin we Nio kunnen meenemen, waarin we niet verbitterd geraken, maar de mooie dingen des levens terug mogen zien en omarmen...
Niet gemakkelijk..., maar met ons drietjes zullen we een weg vinden, met vallen en opstaan en op ons tempo...
We kregen al enkele belangrijke lessen mee...nu we van onze uitgestippelde route afgeweken zijn...; er zijn meer mensen die om je geven dan je denkt..., van sommige mensen waren we "aangenaam" verrast, van andere dan weer wat geschrokken, geniet van alle kleine dingen des levens, beschouw niet alles als vanzelfsprekend..., dramatiseer kleine tegenslagen niet, maar trek er lessen uit, neem ze op, doe er wat mee en wandel verder...en vooral wees er voor elkaar, kleine woorden, gebaren, tekenen zeggen zoveel in tijden van wanhoop...!!
Riimlover
19:46
Gepost door Kirsten
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|
20-07-11
Soms scheiden wegen...
Ons wondertje is niet meer...
Tijdens onze 16 weken controle bleek dat wondertje van ons heel vreemd te liggen...dit in combinatie met een bloedtest dat 1/58 kans gaf op trisomie 18 zorgde voor ongerustheid...Daar waar we tijdens de controle nog hartactiviteit en lichte beweging zagen, was er een dag later geen leven meer te bespeuren...Zo zijn we dan 23 juni dan moeten gaan bevallen (omdat we al zo ver waren) van ons overleden zoontje NIO...
Moeilijk heel moeilijk...ik schrijf hier nog even het tekstje dat ik voor Nio tijdens zijn crematie schreef...
Nio, ons wondertje…
Lief, klein, groot wondertje van ons…
Wat waren we blij toen we hoorden dat jij in ons leven zou komen…
We wandelden samen opgewekt de toekomst tegemoet…
Samen wandelen in de wijdde velden, zonder woorden, maar steeds zo verwonderd en overdonderd door jou, ons steeds groter wordend wondertje…
16 weken zonder zorgen, zonder pijnen, alleen maar puur geluk…
en dan plots, zonder dat we het besefte, bewandelde jij een ander pad… waar wij ook gingen, jij liep niet meer met ons mee…
We hebben geschreeuwd, gehuild, gefluisterd, zijn blijven hopen…
Maar niets, maar dan ook niets, kon nog helpen…
We troosten ons met de gedachte dat jij, waar je nu ook bent, over ons waakt…
Blijkbaar niet toevallig kreeg je de naam NIO, wat niets minder dan “tempelwachter, beschermer van ons huis“
betekent…
Hierdoor weten we dat we veel zullen overleven en dat geeft ons de kracht om verder te leven…
En Nio ook al bewandelen we nu een andere pad…
eens komen we elkaar wel weer tegen…!
Warme warme eindeloze knuffel,
Je papa en mama
12:54
Gepost door Kirsten
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Facebook
|
26-05-11
...
Hallo hallo,
Ondertussen weer even geleden dat ik hier nog wat ben komen neerpennen...
Vorige keer waren we nog op zoek naar een nieuw ritme...ondertussen hebben we een ritme gevonden, alleen is het niet het ritme dat we in gedachten hadden...Mijn opa is/was niet zo goed...Is week geleden met spoed opgenomen geweest in Leuven...toestand was zeer ernstig, maar ondertussen hebben ze hem kunnen opereren, ligt hij nog op intensieve, maar is hij (om het met de woorden van de prof te zeggen) spectaculaire gerecupereerd...Dus normaal gezien komt hij er wel weer bovenop... Deze gebeurtenis heeft ervoor gezorgd dat ik nu bijna dagelijks bij de oma zit, zodoende dat ze niet altijd alleen zit en dat ik ook wat kan gaan wandelen met den hond...Dat is dan wel wat genieten, zo een uurtje de velden in trekken...Den hond, ik en dat klein groot wondertje wat ik mee draag, in de weidse natuur...Effe alles loslaten...
Vandaag ook ff terug naar het werk geweest, voor begrafenis van één van mijn bewoners...Jong gestorven, nooit verwacht...jammer...had het er wel moeilijk meer,...enige troost is dat hij stierf in zijn slaap, mooier kon het niet... Ik wens hem al het beste...
Ons klein groot wondertje doet het goed, afgelopen dinsdag nog eens op controle geweest, alles ok met ons hummeltje, een erg beweeglijk wezentje dat het de gyn niet makkelijk maakte, ...;-) Nu tellen we dan weer maar een maandje af naar een volgende controle he...Het lijkt allemaal zo onwezenlijk...zo iets klein wat zo uitgroeit tot... Onze namenzoektocht wat betreft meisjes is rond...voor een jongen hebben we er ook, maar zit er wat meer twijfel...maar we hebben nog tijd he...Morgen gaan we alvast op gesprek bij een onthaalmoeder om te kijken hoe en wat...Ben benieuwd...;-)
Morgen ook nog lekker een hapje eten samen met vrienden, 'k kijk er weer naar uit om lekker te gaan smullen van lekker biologisch, vegetarische gerechten....mmmmmmmmmm
Onze nijntjes doen het ook supergoed in hun wei,amai...ze hebben er ganse tunnels in gegraven en ze zien er zo gelukkig uit...van de ene pijp naar de andere, zalig hoe die beestjes kunnen samen ravotten...
Voila,tijd om nog eens af te ronden se...
Het ga jullie goed,
Groetjes,
Riimlover
18:31
Gepost door Kirsten
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Facebook
|